| Ondergrondse stopplaats,
tijdens het piekuur Project in schaal Z voor de 4de Modelspoor-tentoonstelling (Mechelen, oktober 2008) Ik liep al een tijdje rond met het idee om een baanvoorstel (in HO) dat gepubliceerd werd in Märklin Magazin 1/89 (blz.46) en 2/89 (blz.25) eens over te doen, maar dan in schaal Z – 1/220. De wedstrijd die Modelspoor Magazine lanceerde in nr.59 (mei 2007) gaf mij de definitieve stoot om er aan te beginnen. Natuurlijk werd begonnen met het bestuderen van het wedstrijdreglement om de mogelijkheden te kunnen bepalen. Na de eerste sporenplannetjes in het klad, werd de definitieve planning en voorbereiding aangepakt. Eerst maakte ik een soort koffer binnen de opgelegde afmetingen: 50 x 100 cm, en 13 cm hoog. De achterkant is open en het bovenvlak scharniert aan de lange gesloten zijde. In de koffer werd een dubbel ovaal gelegd, aan de achterzijde elk met een uitwijkspoor. Aan de voorzijde werd een ‘brievenbusspleet’ gezaagd van 56 cm lang en 4 cm hoog. Door dit gat kan de toeschouwer een blik werpen in een tweesporige ondergrondse stopplaats, geïnspireerd op de Duitse S-Bahn, maar ook met een knipoog naar bvb. Brussel-Centraal. Aan de linkerzijde is er de toegang tot de liften (naar het straatniveau), in het midden een krantenkiosk en aan de rechterzijde een WC-gebouw. Uiteraard hangt er reclame tegen de muren. Op het gelijkgrondse niveau is er een winkelstraat die doet denken aan een handelskern in de stadsrand. Op de middenberm ligt een dubbel tramspoor. Dat tramspoor verschijnt rechts vanuit de achtergrond, en verdwijnt links ook weer onder een hoger liggend treinspoor. Hier een kleine verwijzing naar de bogen van de Antwerpse ‘Centers’. Achter de coulissen wordt ook dit ovaal gesloten en is er een parkeerspoor voorzien. Dit laat toe om regelmatig van tramrijtuig te wisselen. Alleen zal een leveringsprobleem (bij trambouwer Hödl) er voor zorgen dat tijdens de tentoonstelling van oktober 2008 soms een railbus verschijnt. Laat ons dan maar zeggen dat het om een speciale trip van een trein- en tramclub gaat. Het hoger liggende treinspoor is een niet-functioneel dioramaspoor. Een trein kan er niet rijden want het spoor loopt aan beide korte zijden dood. Om dat te maskeren staat de trein dan ook stil voor een rood bloksein. Op een nog hoger niveau is er een autosnelweg, die bvb. een deel van een stadsring zou kunnen zijn. In de linker achterhoek blijkt het wegdek beschadigd te zijn, want er is een werf. Dus staat er in die rijrichting dan ook een serieuze file, zoals je op een piekuur mag verwachten. Dit onderdeel is pas veel later aan het geheel toegevoegd, omdat ik ten eerste het probleem van een aanvaardbare achterwand maar niet opgelost kreeg, en ten tweede omdat ik een fervent ‘verbouwer / zelfbouwer’ van auto’s en vrachtwagens (in schaal Z) ben. En ik wil uiteraard ook met mijn realisaties op dat vlak kunnen uitpakken. Een auto(ring)weg tijdens de (avond)-spits is daar een uitstekend excuus voor. Alle voertuigen werden door mij minstens gesuperd met koplampen, achterlichten, pinkers en nummerplaten. Een aantal auto’s kreeg een herschildering of een lichte verbouwing. Maar bij de vrachtwagens zijn er maar heel weinig originele modellen. Op basis van Kibri-kits en plasticplaat werden heel wat nieuwe modellen gebouwd. Met enige pretentie durf ik dan ook stellen dat op mijn baantje een aantal werkelijk unieke stukjes modelbouwwerk te zien zijn. Uiteindelijk staan op een baan van 0,5 m² niet minder dan 90 voertuigen ! De keuze van de avondpiek is dan ook meteen de verklaring voor het feit dat er zoveel poppetjes op dit kleine baantje staan. Zij tonen de vele pendelaars in hun rush naar huis. De poppetjes voor modelbanen zijn behoorlijk prijzig, dat weten wij allemaal. Maar ik koop de grote en ongeschilderde verpakkingen (zowel 1/220 als 1/200), en ik schilder ze zelf. Je hebt dan wel een aantal keer dezelfde figuur, maar je kan ze anders ‘aankleden’. Als ze dan niet vlak naast mekaar gezet worden, valt de herhaling al heel wat minder op. Enkel de zes fietsers die er staan heb ik kant-en-klaar gekocht (en die twee doosjes hebben me niet minder dan € 25 gekost!). Ook 10 zittende figuren werden uit tijdsnood kant-en-klaar gekocht. Alles bij mekaar staan en/of zitten en/of liggen er meer dat 250 ‘mensjes’ (en 7 paarden) op m’n baantje ! Er staan 17 gebouwen op de baan. Om te beginnen 3 papieren tuinhuisjes. In één gebouw is er de toegang tot de liften die de reizigers naar de ondergrondse stopplaats moeten brengen. Dit liftgebouw ontstond volledig volgens een eigen ontwerp uit plasticplaat en werd net als de ondergrondse stopplaats verlicht met LED -lampjes. De andere 12 woningen/winkels zijn gemaakt op basis van slechts 9 Kibri-doosjes. Een paar werden grondig verbouwd met grotere winkelramen en een uit plasticplaat en baksteentjespapier geconstrueerde achtergevel. De paardenstal in de achtertuinen komt uit een Artitec-setje. In de tuintjes is er ook voor de nodige aankleding gezorgd: tuinmeubels, diverse speeltuigen, een zwembad, koterijen, enz. Het geheel staat in een eigen stelling en heeft z’n eigen verlichting. Als ik nu (oktober 2008) het resultaat vergelijk met de plannen (mei-juni 2007) dan zitten daar behoorlijk veel en grondige verschillen in. Want tijdens de bouwperiode doet men natuurlijk bij anderen wel eens een ideetje op. En dat wil je dan ook wel eens gerealiseerd zien. In ieder geval heb ik heel veel plezier gehad bij het bouwen van dit baantje. En zelfs nu ben ik nog aan het broeden op een paar aanpassingen en aanvullingen. Zoals men het zegt: een baan is in feite nooit af, tot men ze begint af te breken. Gérard Blaaubeen bekijk de foto's hier terug |